Mümkün olduğunca sıradanlaşmalı, mümkün olduğunca toprağa yakın olmalı insan. Mümkün olduğunca mütevazi, mümkün olduğunca toprak rengine bürünebilmeli. Mümkün olduğunca almalı ağacın yeşilinden, mümkün olduğunca gök mavisine dönüşebilmeli. Mümkün olduğunca bir bebek gibi kokup, mümkün olduğunca yaşlı bir adam gibi durabilmeli. Bir kedi gibi mırıldayıp, bir köpek gibi kuyruğunu sallayabilmeli. Mümkün olduğunca sevebilmeli insan, mümkün olduğunca mümkün olanı verebilmeli… Tıpkı bir cenin ile varolan bir evren gibi… Her anı yeni bir doğum gibi, her nefes alışı ilk nefes gibi olabilmeli…
Mümkün olduğunca sıradanlaşabilmeli insan -ki mümkün olduğunca doğadan bir parça olduğunu kanıtlayabilmeli! Mümkün olduğunca anlatabilmeli evrene: ”ben sana aitim” diyebilmeli.
Etiketler:evren, insan, karma, sıradanlaşabilmek, sıradanlık
